Jeetje, vorige week zat ik op de bike richting het mooie Sneek in Friesland. Een stad welke een mijn hart ligt. Jaren lang havenmeester geweest op het Starteiland tijdens de Sneekweek. Mooie tijd uit mijn nautische leventje. Tijdens deze jaren ben ik goed bevriend geraakt met Eric en Saskia. Eric is voor mij de Harry van Sunweb (mijn mattie). Hard werken, maar vooral genieten met zijn meissie.

De vrijdag belde Harry op. “Doe je voor mij je locatie tracker aan, kan ik je volgen.”, huh oké…dat is nieuw voor mij. Als je in je whats app “locatie” aan vinkt kun je live volgen openen. Dit voor 1 uur tot aan 8 uur. Praktisch gedacht dat mijn batterij dan zou leeglopen, maar nee. Dat gebeurde niet. Eigenlijk bedacht ik me later, dat dit wel een hele veilige en goede optie is, maakt niet uit in welke situatie je verkeerd (skiën, wandelen, hiken, biken…), ze vinden je terug en weten waar je zit.

Dus zaterdag die locatie tracker aangedaan, het was 7 uur en ik was klaar om te vertrekken. Keek naar buiten en er was ijs op de daken, op de ramen van de auto’s en bij het open van de deur bedacht ik me, niet mijn fietsschoenen maar mijn schaatsen aan…”joh, niet zo kinderachtig, neem nog bakkie, wacht een uurtje en het zonnetje komt strakjes op…ideaal weer om te trappen” bedacht ik me nog.

Kijken op de app van weeronline, zag ik toch mooi een 6 als temperatuur staan, wel met een min ervoor.

Zogezegd zo gedaan, om 8 uur vertrokken. In de koude mist. Wat ongelofelijk mooi is het dan buiten als je aan het rijden bent. De eerste kilometers gingen prima, ondanks de kou op mijn tenen. Ter hoogte van Muiderzand, moest ik de dijk op. Je snapt het al, langs het water (Markermeer), een lang fietspad tot aan Emmeloord. Koud, wind, niemand te zien, alleen maar trappen. Af en toe kijk je dan op je kilometerteller, nog geen 20 km erbij…hoe dan. Dan weer kijken 15 km erbij…hoe dan. Het gaat dan beginnen in je koppie. “Ik trap me de koelere en er komen gewoon geen kilometers bij zoals ik het zou verwachten. Zal ik in Almere gewoon de trein pakken. Ach, trap nog effies door naar Lelystad, pak daar toch gewoon de trein man”. En zo gaat het dan door met malen. Goed dat dit nu gebeurd en niet straks in juli 2021.

Kijk, de fietsers onder ons weten in deze barre omstandigheden op een lange eenzame weg over de dijk, wind tegen, striemend over je gezicht, voeten voel je al niet meer, afstappen lukt bijna niet dat zoiets een mentaal dingetje gaat worden. Iedereen weet ook dat je alleen maar mentaal sterker wordt.

Dus……..opgeven is totaal geen optie.

Een tip en een aanrader voor het mentale spel tijdens het fietsen op lange afstanden is het boek, “De filosofie van de Heuvel”, door Ilja Leonard Pfeijffer ISBN 978 90 295 7306. Geniaal geschreven en moest er telkens aandenken tijdens deze rit.

Plaatsje Urk, hoe leuk is dat. Wat je op tv ziet, is ook werkelijk zo. Leuk vissersdorpje. Goed, tijd om te eten. Dus mooi plekje gevonden, op een bankje zittend met mijn handschoenen over mijn tenen heen. Toch proberen warm te houden. Geniaal idee, maar werkte natuurlijk niet. Na effies gezeten te hebben, ontdekte ik dat het hek van het fietspad dicht zat. Beetje klauteren en ja hoor, voor elkaar met het bevroren lijf. We kunnen weer verder langs de geweldige vrolijke eindeloze dijk.

Dat live locatie volg gedoe, nou dat werkte perfect. Op de dijk naar Emmeloord zat Harry met een bakkie koffie te wachten. Boven op de dijk op een bankje, capuchon op. Nu had ik de hele weg niemand gezien of ben ik iemand tegen gekomen. En opeens hoor ik plots boven me, “He, bakkie koffie (zoiets dergelijks).” Zat daar nu iemand uit het niets en bied die mij een koppie koffie aan. Huh, wat aardig van die man. Ik nog terug “Nee hoor, ik moet door trappen, maar onwijs bedankt. Wat aardig van u”.

Dus reed gewoon paar meter door, ha ha ha, tot ik nog een keer hoorde roepen en bedacht me in een flits, dat het iemand bekends was. Harry ! Jij ! We hebben gegierd van het lachen. Hij dacht, hoezo rijdt hij nu door ? Zit ik dan te wachten met een bakkie koffie. Ha ha, wat een moment weer. Maar jeetje, wat is die koffie dan heerlijk zeg. Onwijs gaaf toch dat Harry in die kou en stramme wind boven op de dijk zit met een bakkie koffie voor me.

De tocht volgde door Emmeloord, Lemmer en dorpjes omliggend. Hoe kan je nu ineens waarderen dat je weer een beetje in de bebouwde kom mag fietsen. Eindelijk weer wat te zien om je heen. Gek eigenlijk hé, wat een lange prachtige vrolijke gezellige dijk toch met je doet.

Randje Sneek vanaf een mooi landweggetje zie ik ineens Saskia staan met haar fiets. “Heb je even opgewacht want rij gewoon stukje met je mee…”. HiHi helemaal leuk natuurlijk…

Wat een leuke tocht weer en wat een belevenis. Wat een aankomst, zo lekker gegeten, gekletst, avondwandeling gemaakt, geslapen met rolgordijn omhoog zodat de sterren te zien waren, ontbeten en klaar voor de reis terug. Echt super en ben onwijs dankbaar.

De terugreis ging voorspoedig, ondanks de vermoeide benen, bewolkt en de zuid-westen wind. Moeders maakt altijd lekkere kippensoep en krijg ik bijna altijd een bakkie soep mee. Dus nu toen ik dan koud en bevroren thuis kwam slurp ik mijn moeders kippensoep op.

Ondanks de Corona maatregelen, de avondklok en alles wat erbij komt in deze periode, zijn dit toch van de momenten dat je het met elkaar zo goed kan hebben. Je vergeet gewoon even dat corona er is, ook al merk je het wel onderweg omdat er niets open is. Wees gewoon invectief, durf het gewoon aan het even anders op te lossen en blijf vooral genieten van wat wel kan. Weet je, gister komt niet meer terug en morgen staat weer voor de deur.

Morgen (14 maart 2021) ga ik een gravelride maken van 85 kilometers rondom Tilburg. Dit is gesponsord door Gravelty Cobbles 2021.

Mij benieuwen wat de dag zal brengen en wat voor moois ik er weer van mag maken.

Op naar morgen.

– Let’s ride & Make miles –