Bij deze trip wordt het wat lastig, omdat ik vanaf Amstelveen, door Utrecht rij en eindig in Maastricht.

Al een tijdje wil ik graag op de fiets naar Maastricht. Om twee redenen, de eerste om zo elk uithoek van Nederland gefietst te hebben. Ik ben fietsend in Sneek, Middelburg en Texel geweest. In het hart van Nederland, meerdere keren gefietst en dus leek het mij een mooie uitdaging om zo ook Maastricht te pakken. Je kan eventueel in Maastricht een stempel halen voor in je ‘pelgrims’ paspoort, maar dat is eigenlijk niet mijn doel.

De tweede reden is dat ik alles nu gereed heb voor de reis naar Spanje. Ik wil een lange afstand fietsen volledig bepakt en of ik alles goed verdeeld heb. Ook voelen of ik goed zit met de voorbereidende kilometers in de benen.

Altijd leuk de dag van te voren, boodschapjes halen voor onderweg. FatCaad bepakken, route downloaden en googelen wat er te zien is onderweg. Meestal bak ik dan wat pannenkoeken voor onderweg, smeer de bruine bollen klaar en vul mijn bidons om deze koel weg te zetten in de koelkast. Tuurlijk heb ik een reepje bij me en een blikje onder in de tas zitten voor het geval er niets te verkrijgen is. In Nederland is het niet een heel groot probleem omdat er altijd wel een tankstation in de buurt is die wat verkoopt aan eten en drinken.

Om 7 uur zat ik op de fiets en vertrok vanuit Amstelveen. Aangezien de gps verbinding altijd even duurt voor de route is upgeload en dit duurt meestal tot aan de brug bij Ouderkerk aan de Amstel, geniet ik ondertussen van de bevroren grasvelden en de mist die er nog boven hangt.

Door Ouderkerk aan de Amstel heen zit ik al snel op de route die wordt aangegeven op de Garmin. Waar je ook staat, hoe je ook verkeerd rijdt, via de telefoon met de apps zoals Maps.me, Komoot, Wiki loc, bikemap en Garmin Connect is het bijna niet meer mogelijk dat je verdwaald of de weg kwijt bent. Je komt altijd weer terug op de route. Nadeel is dat je genoeg batterij packs mee hebt om alles van stroom te voorzien.

Ik heb de Garmin net zolang gebruikt tot hij leeg was en wist hoeveel uur ik met een vol geladen Garmin kon doen. Zo ook voor mijn GoPro en mijn telefoon. Voor ieder afzonderlijk heb ik een batterij pack gekocht. Voor het laden in de avond van alle batterijen een dubbele versterkende usb stekker van Belkin. Werkt (voor mij dan) super goed.

Na Ouderkerk aan de Amstel gaat de rit best lang langs de A2, Breukelen, Maarsen, Utrecht, Nieuwegein, Culemborg, Geldermalsen, en ’s Hertogen Bosch. Boxtel, toen was het tijd voor een eerste bakkie koffie.

Eigenlijk heb ik op alle afstanden boven de 150 km wind tegen gehad. Zo ook nu. Alleen maar wind tegen. Tuurlijk is dat een goede training, tuurlijk is de wind de wind en kun je d’r niets aan doen, tuurlijk moet je de wind zien als je vriend, tuurlijk komt de wind altijd uit het zuiden en heb je deze (helemaal straks op 3 mei 2022) tegen.

Eindhoven in zicht, och helemaal vergeten dat er spannende wedstrijd wordt gespeeld en dat ze winnaar zijn van deze wedstrijd. Bedenk dan eens dat je met de fatbike, vol bepakt door hossende supporters, langs het supports home moet fietsen. Je snapt, hilarisch natuurlijk.

Na Eindhoven bekroop mij het gevoel dat ik de trein in Maastricht van 22:01 uur niet ga redden. Oh jee, dan toch opzoek naar een camping (tent heb ik mee, kookgerei, eten….alles bij me voor een overnachting). Ik zag een camping genaamd Witte Berg (best aardig om te weten dat mijn ouders bij de “Witte bergen” gelegen aan de A1 een kop koffie gingen drinken). 

De camping was tamelijk vol. Wel kreeg ik een kop koffie en heb even rustig gekeken en uitgerekend wat ik aan aantal km moet rijden, hoe hard ik gemiddeld moet gaan en welke route het makkelijkst gereden kan worden. Dat werd al snel door België heen. Ik zou het kunnen redden als ik gemiddeld 19 of 20 km/uur kan blijven rijden.

Op dat moment begreep ik dat ik mijn reisplan richting Spanje moet gaan aanpassen. Tuurlijk als basis de kilometers per dag die ik heb uitgerekend, maar daarbij komt dat als ik zo rond 15:00/15:30 uur niet mijn kilometer heb gehaald, ik ga stoppen en op zoek ga naar een slaapplaats.

Terug naar het moment dat ik de grens over ga, ik merk dat het harder is gaan waaien. Ook het lange saaie stuk van ruim 30 km langs een kanaal Bochelt – Herentals doet geen goed. Wat een saai stuk, geen bebording hoe ver Maastricht nog is, geen mens te zien op straat, lange stille weg met alleen wind tegen en het wordt schemerig. Knappe beproeving om mentaal aan de slag te gaan. Want dit gat natuurlijk strakkies ook gebeuren, lange lange lange wegen door zonnebloem en graanvelden. Dus tja, dit kleine stukje langs het kanaal, door doods België, vol met zwermen muggen, in het donker en op de achtergrond honden geblaf is dan een makkie vergeleken met Frankrijk.

Dan in eens plots een afslag, een brug over de N2 en daar was ik dan in Maastricht, dus zo in België en zo in Maastricht. Blijkt dat Maastricht echt tegen de grens van België aan ligt. Je merkt nauwelijks dat je de grens passeert en ineens verbaast in Maastricht staat. Echt een gekke gewaarwording. Maar goed, nu nog twee kilometer naar station, ik ben dus ruim op tijd voor de trein richting Amsterdam. 

Mooi dacht ik, heb ik nog even de tijd om in de avond bij donker over het vrijthof te rijden op mijn FatCaad, door de prachtige authentieke straatjes en ik had nog even tijd om kaarsje op te steken in de basiliek  “Sterre der Zee”. Na dit alles gedaan te hebben stapte ik om 22:01 in de trein huiswaarts. 

In de trein kwam een wielrenner aan lopen, met in de ene hand een punt pizza en de andere hand “sleepte” hij de racefiets de trein in. Ik heb de man maar even geholpen al was het maar ter voorkoming van schade aan de FatCaad. Vol trots, al smakkend vertelde hij dat hij uit Den Haag kwam met de trein en hier 48 km had gereden. Nu was het weer tijd om via Utrecht Centraal terug te gaan naar Den Haag. Net voor Utrecht centraal heb ik hem maar wakker gemaakt, niet alleen omdat hij anders lastig in Den haag zou aankomen, maar wilde nu ook genieten van mijn eigen muziek in plaats van het gesnurk.

De man sprong omhoog, deed snel zijn jas aan, rugzak op, pakte zijn fiets en stond klaar om het station op te stappen. Nog even vluchtig vroeg hij hoeveel ik had gereden, “iets meer dan jij, maar net zo genoten. Goede reis naar huis” heb ik maar geantwoord.

Dit was weer z’n mooie dag, een goede ervaring en generale voor de aankomende trip.

Amenez ce défi……Es tu intéressé  ! 

“Soms weet je de waarde van het moment pas als het een herinnering wordt”
@besteversieooit