Het is alweer 1 januari 2022. Wat zijn de feestdagen voorbij gevlogen. Vandaag, de eerste dag van het jaar 2022 op weg naar het startpunt van de tocht die ik op 3 mei 2022 mag gaan doen. Gewoon even kijken hoe het er uit ziet. Wellicht ook om het gevoel te krijgen dat het dit jaar gaat gebeuren.

Zaken waar veel onduidelijk over was in 2021 zijn er nu niet. Geen stress vanwege de vaccinatie, geen stress betreffende de reisverzekering, geen stress van code geel oranje of rood. Geen paniek over land in Lock down, of reisadviezen. Nu is het dan zover in Mei en Juni (ook een betere periode om te gaan) gaat mijn camino beginnen.

Dus op de FatCaad richting Haarlem en wel de Hagestraat. Dit op 1 januari 2002, mijn eerste ritje.

Daar aangekomen, door de kleine straatjes van Haarlem staat het “Sint-Jacobs” Godshuis. Eigenlijk een kantine waar je iets kan eten. Alles nog dicht. In dat nauwe straatje waar in de weg een stippellijn van marmer is gelegd, met aan weerzijde aan St Jacobs schelp, is dan het startpunt.

 Het heeft toch wel iets magisch. Daar begint straks het avontuur, de tocht, het fietsen, de weg naar Santiago.

Ik had er geen voorstelling van, maar gaandeweg dat ik daar stond en rond keek begon het toch wel te kriebelen. Een vrouw op leeftijd stond te turen door de ramen naar de beeldjes van St Jacob, alle schilderijtjes met opschriften en beeldjes van een gouden Jacobs schelp met een pijl eronder. De vrouw keek mij aan en vroeg: “U bent hier niet voor niets, toch?”.

Er ontstond een leuk gesprek, deze vrouw had de weg bewandeld en vertelde in haar verhaal dat het een enorm avontuur was. Ik vroeg haar de reden waarom zij de weg had bewandeld. De vrouw vertelde mij, ingetogen dat ze was, dat haar man was overleden, haar oudste zoon was overleden en graag weg wilde van de snelle wereld waarin we leven en waarin we als maar door en door moeten. Even tijd om stil te staan met wat zij had meegemaakt. Ik vroeg haar, zo direct als ik altijd ben, of het haar heeft opgeleverd waar ze naar opzoek was. Haar blik vertelde mij genoeg, ze had nu rust in de dingen die haar was overkomen en was bezig met nog een reis uit te stippelen, helemaal alleen maar dan zonder ballast.

Ze vroeg mij waarom ik het ging doen. Mijn antwoordt was en is om te kijken hoe het is zo ver op reis te gaan op de fiets. Een ontdekking. Ze lachte en zei alleen maar: “Mooi, maar weet dat het wel iets meer is dan dat”. “Okeeee”, ik lachte en dacht alleen maar hoe dan?.  Ze lachte nogmaals naar me, keek me eigelijk recht in de ogen aan en zei: “ik wens je echt een Bon Camino….succes met jou reis”.  Ik dankte haar voor het gesprek en ze volgde haar weg.

Voor het pand in Haarlem stond ik daar nog even te kijken. Liep wat rond bij de “Klooster kantine”, zag dat je een hapje kon eten binnen….dat is wel een leuk idee voor ik vertrek.

Ik zag op de gevel een grote schelp hangen. Het symbool van de tocht naar Santiago. Waarom een schelp, een Jacob schelp. Zonder dat ik er iets over heb opgezocht bedacht ik me al dat vroeger er geen brandertjes en pannen werden meegenomen. Dus de schelp is handig om te drinken of te dienen als lepel bij een maaltijd. Later ben ik gaan kijken naar de betekenis en het klopt best wel.

De jakobsschelp (ook wel genoemd de Vieira) is een oud symbool van de Camino naar Santiago. In het Frans heet het een ‘Coquille Saint Jacques’ en in het Duits een ‘Jakobsmuscheln’. Er doen vele verhalen de ronde over de oorsprong van dit symbool. Het meest verhaalde is gerelateerd aan de dood van Sint Jacob zelf.

Het verhaal zegt hoe zijn lichaam verloren ging in de oceaan tijdens een hevige storm tijdens het transport van zijn overblijfselen van Jeruzalem naar Spanje door zijn discipelen. Toen het aanspoelde aan de kust van Galicië, was zijn lichaam bedekt met deze schelpen.

Tijdens mijn tocht zal ik de schelp vaak tegen gaan komen en het zal, samen met de bekende gele pijl, mijn route aanwijzen. Ik zal zo’n schelp meenemen zoals de meeste pelgrims toen al deden, de schelp geeft van oudsher namelijk aan dat je een reiziger bent op de Camino de Santiago.

Voor zo’n eerste rit op de eerste dag van het jaar was het weer een bijzonder moment. Bij de stippellijn staan (wetende dat honderden voor mij zijn geweest die daar zijn begonnen) en die vrouw zo nonchalant in gesprek….ja, het had wel wat.

Let’s ride & Make miles