Toch nog een klein bericht na weer een mooi avontuur. Dit jaar in 2024 zou de tocht naar Rome gefietst worden. Alle voorbereidingen waren getroffen en alles was geregeld.
Begonnen vanuit Amstelveen op 4 mei 2024 en tot Heinsberg in Duitsland. Deze drie dagen, het was niet te doen. Vertrekken op vrijdag en weer op maandag thuis. Nooit gedacht. Het weer liet het niet toe om door te fietsen. Na 3 dagen en 2 nachten geleefd te hebben in de regen met onweer, was het net voorbij Heinsburg de gedachte dat dit toch echt armoe was. Hotels waren nog niet open, alleen hun restaurant draaide op volle toeren. Hostels waren dicht en alle campings waren zwembaden geworden.
Z’n 40 kilometer voorbij Heinsberg kwam het in mij op, om terug te gaan naar Roermond en daar de trein te pakken richting huis. Alles opdrogen, wassen en weer warm worden om daarna met de trein terug te gaan naar Roermond.
En zo geschiedde, weer op 11 mei in Roermond de route opgepakt. De eerste 3 dagen was prima te doen, tja die paar druppels maakte niet uit en ook al die bewolking was geen beletsel om door te trappen. Het ging goed, tot na Koblenz. De route was prachtig met een paar goede en leuke klimmetjes. Onverhard door het bos waarna er een weids uitzicht over de velden kwam. Opvallend was dat veel fietsers bepakt en bezakt terugkwamen en niet met de stroom mee richting Zwitserland. Na Koblenz een gesprek aangegaan waarom de meeste terug fietsten. Het verhaal bleek te zitten in het feit dat het spookte in de Alpen. Zoals de meeste mij kennen, gaf ik daar niet veel om en trapte rustig daar. Tot woensdagochtend, donkere (zeg maar gitzwart) wolken pakte boven mij bij elkaar en jawel. De eerste flinke bui kwam naar beneden, gelukkig kon er geschuild worden en dat was nodig ook. Na enige tijd brak dan toch het zonnetje door en kon weer verder. Bij Braunsbach was er een camping waar opvallend weinig tentjes stonden, de eigenaar voorspelde noodweer. Vertelde tussen neus en lippen door dat er overstromingen waren in het Saarland. Jeetje, dat was langs de route. Logisch achteraf gezien de gitzwarte wolken en de vele regen dat naar beneden kwam. Eerlijk gezegd nadat de tent weer opgezet was, de douche heerlijk warm was kon er een biertje op terras af. Eindelijk even een geniet moment. Tuurlijk had ik vanuit Nederland tot aan Koblenz het geweldig en voelde ik me helemaal in me element. Maar om 19:30 uur kwam de eigenaar aan en vertelde dat het lopen naar de tent nu nog droog kon. Oke, ben vervolgens naar de tent gegaan en nog geen 45 minuten ging weer die hemelse schuif open en kwam er gratis verlichting bij met wat tromgeroffel (onweer). Dit bleef aan tot 5 uur in de ochtend. Met het aantal (5 man) op het overdekte terras zitten schuilen, versnaperingen werden meegenomen en beetje muziek op de achtergrond, konden we allemaal eindelijk om 5 uur gaan slapen.
Nee, geen pretje als je in de ochtend alles nat weer op de fiets moet binden. Triest, klote en niet leuk maar die dag was wonder boven wonder wel een goede dag om te fietsen. Tuurlijk weer door het bos op gravelpaden en lange steile klimmen. Echt, een geweldige fiets dag.
Aangekomen in Neresheim, dat ligt aan een vliegveld, moest er een camping zijn. Bij de verkeertoren aanmelden stond er in de omschrijving. Doen dus en de vrouw keek mij aan, wuifde naar een veldje en zei nog net niet succes. Hoe zat het nou met betalen voor de overnachting, de vrouw was net zo snel weer binnen als ze buiten stond.
Naar het veldje fietsen en daar kwam al snel een man uit Schage aan, vertelde dat het wel eens een gekke avond/nacht kon worden. Of het zeker was dat de tent op het veld gezet werd. “Nee hé”, dacht ik meteen. Voor het tentje uit de tas kwam toch nog even naar het hotel gereden en daar kon ik wel slapen maar dan moest wel de spullen op en aan de fiets buiten blijven. Hoe dan? Tja, achteraf was alles onder de modder en dacht wel dat het een goede reden was om deze fietser niet te accepteren.
Dus tentje opgezet, heerlijk onder de douche gestaan en er was een wasmachine dus hups wasje gedraaid. Terug bij de tent, superlekker gekookt en zat (alleen op een groot veld) te eten. Zag wel dat het ging betrekken maar geen idee wat er komen ging.
Stip om 21:00 uur, gaf buienradar aan dat het wat ging regenen. Dat is niet zo heel erg, als het maar in de ochtend droog is. Het vertrekken is dan gewoon fijner.
Nou, het werd weer z’n avond. Om 22:00 uur zaten we in het douche gebouw, bliksem in het veld geslagen en tot 7 uur met matras en slaapzak in het douche gebouw gelegen. Om 7 uur droog en snel alles van het veld gehaald, alles gepoogd te drogen in het douchegebouw en om 11:30 uur was ik klaar voor vertrek. Maar hé, weer alles droog gekregen om op de fiets mee te nemen. Als eerste maar even een ontbijt scoren, dat was er echt niet van gekomen. Bij de E markt eindelijk een goede bak koffie, croissantjes en van dat rozijnenbrood. Heerlijk onder de overkapping want de schuif stond weer open.
Pas rond 12:30 uur kon er eindelijk weer goed gefietst worden, al was het totaal verpakt in plastic (regenpak). De kilometers vlogen erop en het was heerlijk vertoeven dan weer door het bos dan weer door de weilanden, ook al zag je niets oimdat het leek dat het nacht was. Rond 15:00 uur kwam ik van een klim uit het bos, in een open vlakte en op ruim 20 meter sloeg de bliksem in het weiland. Voelde de warmte op mijn gezicht en mijn hart zat in mijn keel. Wat was ik geschrokken.
Dit was nu genoeg. Het is klaar.
Reed langs een hostel, vol. Reed langs een hotel met maar 6 kamers, vol. Reed rechtstreeks naar Augsburg (daar is het station) en bij het Ibis hotel kreeg ik weer te horen dat het vol was. Wat bleek, Pinksterweekend dus iedereen gaat erop uit.
In het station heb ik ij gedroogd, omgekleed en heb NS internationaal gebeld. Had maar 1 optie, naar huis. Dit was geen doen. Dus met de nachttrein naar Amsterdam, wat een belevenis is dat toch iedere keer. Het overstappen, de mensen in de trein en de gesprekken die je vanzelf hebt met mede fietsers die de fietsen in de haken hangen. Om 00:30m uur had ik de nachttrein en om 10:30 uur stond ik weer op het Amstel-station in Amsterdam. Ik was achteraf best blij. Uit die vervelende weersomstandigheden. Thuis gekomen kwamen de berichtjes binnen dat Saarland, Limburg en Zuid-Duitsland (en nu weer) kampte met overstromingen. Dat begreep ik maar al te goed. Een trein kaartje maar Milaan op het laatste moment was gewoon te kostbaar, vergeet niet dat er ook moet worden betaald voor de fiets en dat is in Italië veel duurder dan in Nederland en Duitsland.
Weer alles wassen, schoonmaken en gereedmaken om dan maar naar Lugano te gaan met de trein. Dat is voorbij de Alpen en zeker nog 900 km vanaf Rome. Dat werd lastig joh, geen fiets treinkaartje te krijgen. Twee dagen gebeld en gedaan. Het vervelende is dat op het traject Mannheim, Koln en Basel ook een “ gewone” dag fietser een plek kan reserveren. Uit eindelijk een kaartje geregeld voor de fiets op 5 juni en dan vanuit Venlo, Mannheim, Koln, Basel, Art-Goldau en dan eindigen in Lugano.
Achter mij in de woonkamer staat mijn Fat Caad weer helemaal klaar. NS berichte dat de tijden van de trein kunnen afwijken en dat niet iedere aansluiting gehaald kan worden. Dit in verband de overstromingen die er nu zijn in Zuid – Duitsland. Wederom een uitstel, want de NS heeft de mogelijkheid geboden de trein reis te verplaatsen naar 10 juni. Of ik dat ga doen, weet ik niet. Het is nu te vaak onderbroken of er zijn omstandigheden waar je geen invloed op hebt die het steeds maar onmogelijk maakt om door die Alpen te komen.
Zoals het er nu voor staat, heb ik nog steeds een reis naar Lugano. Hert is daar nu redelijk weer. Heb 3 weken om naar Rome en terug te fietsen naar Lugano. Eerst maar even kijken of ik nog ergens de moed en de zin kan vinden om te gaan. Zie het nog steeds als een avontuur en kennelijk hoort dit ook bij het soort reizen wat ik doen. 1 ding weet ik wel, mijn geduld is de afgelopen tijd goed op de proef gesteld en ben daar (denk ik) wel voor geslaagd.
To be continue……
